Auteur Topic: wel of geen reanimatie  (gelezen 54663 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

ehbo-er

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #30 Gepost op: donderdag 26 mei 2005, 02:12:10 »

twee ik vraag me alleen af hoe jij ermee om gaat ?
zowel volgens het boekje als op het persoonlijk vlak.
immers dat hebben wij op het forum nog niet mogen lezen.
ik wacht geduldig af, op de woorden  die er zeer zeker geschreven gaan worden.

Cu. Be

Be,

Laat ik beginnen met het boekje, of liever gezegd de instructeurshandleiding.
Op bladzijde 9 staat het volgende .... In deze situatie kan het zijn dat de hulpverlener bekekend is met het slachtoffer en weet dat hij een dergelijke verklaring bij zich draagt en wil dat daar naar gehandeld wordt. In zo'n geval kan de hulpverlener er voor kiezen de wil van de ander te respecteren zondar dat dit juridische gevolgen heeft...

Artikel 450 zegt expliciet dat de hulpverlener daarbij geen gevaren mag lopen.
De gevolgen die dingen, die je niet met je eigen geweten in overeenstemming kunt brengen , behoren tot de gevaren waar dit artikel op doelt.

Kortom het boekje zegt beginnen tenzij er goede gronden zijn om het niet te doen.


Nu de praktijk

Jaren geleden had ik een discussie. Het ging over het deur regime van een verpleeghuis voor dementen. Het betreffende huis had een portier aan de deur waardoor familie vrij in- en uit konden lopen en de dementen door de portier werden terug gestuurd. Mijn stelling was "Het is het mij waard dat een demente per jaar door de mazen van dit net naar buiten weet te komen, met alle gevolgen vandien, als daarmee bereikt wordt dat de familie niet het gevoel krijgt om een gevangenis in- en uit te lopen.

Een van de mensen werd verschrikkelijk boos. Ik wist niet waar ik het over had, want zijn vader was dement  en als hem zoiets zou overkomen dan ......

Ik weet nu dat ik niet zo moest reageren, maar ik heb hem als antwoord gegeven dat ik misschien beter wist waar ik het had dan hij omdat mijn vader na ontelbare keren teruggestuurd te zijn tijdens zijn "uitstapje" door onderkoeling is overleden.

De vraag die ons in die periode het meest gesteld is was de vraag of we het tehuis aangeklaagd hadden. Nee dus, al was het alleen al omdat geen enkele rechter de portier zwaarder kon straffen dan  hij zichzelf heeft gedaan. Het heeft ons verschrikkellijk veel zweet en tranen gekost om de man er uiteindelijk van te overtuigen dat wij hem, om de reden die ik noemde,  niets, maar dan ook helemaal niets, verweten.

Een tweede voorbeeld. Dit heb ik eerder gepost op het hulpverleningsforum (http://www.hulpverleningsforum.nl/forum/index.php?topic=2336.0)

De afgelopen paar weken heb ik een aantal slachtoffers op mijn pad gevonden.

- een ehbo'er die doorging met beademen van een slachtoffer dat maar bleef braken en hij naderhand die intens smerige smaak maar niet kwijt kon raken.

- een vader die op een uitvaart een kind mistte, omdat het verleden niet vergeten kon worden.

- de jongen die tijdens de crematie van de moeder van zijn vriendje , flauw gevallen was.

- een goede vriend met kanker in het terminale stadium die met mij wilde praten.

- een kind dat de laatste doodskreet van vader nog steeds hoort en die koude klamme handen voelt.

- een moeder die haar zoon moet wegbrengen in plaats van andersom.

Ik denk zelfs, dat ik wel eens mijn boekje te buiten gegaan kon zijn, omdat ik op de vraag van mijn vriend of hij dood zou gaan, gezegd heb dat ik hoop dat die wens snel in vervulling zal gaan en dat ik hem op die reis zal bijstaan met woorden, daden en, waar woorden niet meer te vinden zijn, met tranen.

Ik ben deze dagen ook een man tegen gekomen, die niet aan de normen van het OK voldoet. Hij wist niet wat hij moest doen of moest zeggen en kwam met lood in de schoenen elke dag weer bij mijn vriend zitten om samen met hem stil te zijn. En in die stilte, liet hij stil zijn tranen lopen, omdat zelfs hij niet hardop durfde te huilen.

Ik heb vergeefs gezocht in het boekje, maar ik kon daar geen richtlijnen vinden om deze slachtoffers te helpen.

Vandaag heb ik les gegeven over "nagaan wat er gebeurd is". Dat er niets zo moeilijk is als objectief te blijven. Dat ik heb het gehoord, gelezen of gezien niet wil zeggen dat het dan ook klopt.

Toen we nog niet wisten dat het zo snel zou gaan, hadden we afgesproken dat ik donderdag naar huis zou gaan om spullen te halen en om die les zou geven.

Deze les was vooral bijzonder, omdat in de groep van zo'n honderd cursisten ook de mensen zaten die ik de afgelopen weken geholpen had toen zij "hulp" nodig hadden. Deze mensen hebben mij vandaag verteld hoe ze mijn hulp hebben ervaren en dat zij er nu voor mij wilden zijn.

En op de voorste rij zat mijn vriend om te zorgen dat ik de les van mijn leven zou geven.

Op het einde van de les stond iemand rustig te wachten totdat de rest weg was om te vertellen dat zijn vriend morgen begraven wordt nadat hij eerder de week plotseling was overleden. En ik hoorde mijn vriend zeggen dat ik tijd genoeg had om die man te helpen, want hij wordt pas maandag begraven.

En laat er geen misverstand over bestaan, ik kijk terug op bijzondere en fijne momenten die ik de rest van leven mag meenemen. Ik kon niets aan de gebeurtenissen doen, maar gelukkig wel aan de gedachtes die de gebeurtenissen bij betrokkenen opriepen.

Misschien had ik geluk of misschien heb ik goede oren, wie zal het zeggen. Ik hoop zelf dat ik goede oren heb....

Wat ik toen niet wist, in de week daarop een schoonzoon van een goede bekende dodelijk verongelukte. Ik wilde niet naar de uitvaart gegaan. Ik wilde het antwoord op de vraag zou hoe het met hem ging niet horen.... Weken later heb ik hem alsnog aangesproken en hem verteld dat ik toen niet kon opbrengen om het antwoord te horen. Maar dat ik nu zover ben dat ik het antwoord weer wil horen.

Kortom ik ben jaloers op de mensen die zo zeker weten wat ze zullen doen, ik weet het niet en ik kan dus alleen maar hopen dat ik degoede keuze voor het slachtoffer zal maken....

 

BE

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #31 Gepost op: donderdag 26 mei 2005, 04:15:37 »
ik heb het gelezen, en laat even mijn gedachten gaan.
wat ik wel weet dat je niet alleen zo iets mee maakt.
ook andere forumleden hebben zo iets mee gemaakt.
wat ik nu wel vraag of het nu afgesloten kan worden, en alleen toegangkelijk voor leden, dat stel ik nu wel op prijs.
ik heb er even de tijd nodig, tot aan die tijd even deze tekst.

Be.

Druifje

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #32 Gepost op: donderdag 26 mei 2005, 11:00:08 »
Deze topic is vanaf heden niet meer in te zien door gasten, eenieder kan zich nu vrij voelen om hier te posten!

Mzzl, Druif

tebby

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #33 Gepost op: donderdag 26 mei 2005, 11:17:57 »
ik vind het heel knap dat je het hier kunt neer zetten.


groetjes tebby

johnehbo

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #34 Gepost op: donderdag 26 mei 2005, 11:22:00 »
Ik hoop werkelijk nooit voor de keuze te komen te staan. Ik denk nu dat ik zus of zo reageer, maar ben me bewust dat de werkelijkheid anders is.
Jaren geleden toen de moeder van een van mijn naaste collega's in ons wijkcentrum aan het kaarten was, werd ze niet lekker. ik herkende de symptonen en zag direct dat het om een dreigend hartinfart ging. Ik heb zeer snel 112 ingeschakeld en die kwamen snel. Inmiddels ging het steeds slechter met haar. ik was o zo blij dat de ambulance er snel was. Wat had ik moeten doen als het een hartstilstand was geworden en de reanimatie zou niet lukken. Het blijft de moeder van een collega. Een week later is ze in het ziekenhuis overleden.

Annemiek

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #35 Gepost op: donderdag 26 mei 2005, 13:41:42 »
Iedere situatie is anders.
Ieder moment is anders.
Je voelt je steeds anders.
Je reactie zal daarom ook steeds anders zijn.

Hoe je reageert is moeilijk te zeggen.
Dat hangt af van zo veel factoren.
Wat je moet hopen is dat je "goed" reageert.
Het is in ieder geval belangrijk dat je het op het moment, maar ook zeker later voor jezelf kunt verantwoorden.
Dat je vrede kunt hebben met je beslissing.

Ik heb gelukkig nog nooit een reanimatie meegemaakt.
Je maakt je er een voorstelling van. Hoe zou het zijn?
Maar je weet het niet.

Iedere situatie is anders.
Ieder moment is anders.
Je voelt je steeds anders.
Je reactie zal daarom ook steeds anders zijn.

Offline Henk

  • Volwaardig lid
  • ***
  • Berichten: 99
  • Geslacht: Man
  • Provincie: Overijssel
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #36 Gepost op: donderdag 26 mei 2005, 13:51:23 »
Annemiek, ik ben het helemaal met  je eens,  je neemt op dat moment, op die plaats en onder die omstandigheden de beslissing om bepaalde dingen te doen.
En dat moet je je achteraf ook realiseren als je dan onder andere omstandigheden aan je beslissing zou gaan twijfelen.
Leer van gisteren
Droom van morgen
Leef vandaag

Ingrid

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #37 Gepost op: donderdag 26 mei 2005, 21:15:21 »
Hoi EHBO-er

Ik heb net je verhaal gelezen. Ben er wel van onder de indruk. Ik vind het knap dat je al deze dingen hier gepost hebt. Zoals jezelf al opmerkt zijn er geen standaard regels. Geen standaard oplossingen. Ga je af op je eigen gevoel en dat gevoel bepaalt hoe je  handeld in bepaalde situaties, hoe je reageert op bepaalde dingen. Dat gevoel is belangrijk. Hou je daar aan vast en blijf een gevoelsmens. Ik denk dat dat ook de reden is waarom je meemaakt wat je meemaakt. Mensen voelen dat soort dingen feiloos aan. Wees dan ook absoluut niet jaloers op de mensen die van te voren al zeggen, zeker te weten wat ze in bepaalde situaties doen en hoe ze reageren. Dat zijn de mensen die zich vast moeten houden en af moeten gaan op standaard regels. Op het moment dat je een gevoelsmens bent kun je creatief oplossingen bedenken, doe je de dingen die goed zijn voor degene die bij jou een hulpvraag neerlegt. Heb je het vermogen om in het gevoel van je "slachtoffer" te kijken.
Wees er trots op dat je dat kan, misschien kun je zelfs ook trots zijn op het feit dat mensen bij je aan kunnen kloppen en dat je er voor hen kan zijn. Vergeet echter nooit jezelf daarbij, dat je ook een mens bent, dat je ook gevoel hebt en dat ook jij bij andere terecht kan.
Weet hoe het voelt en hoe goed het kan doen..................

BE

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #38 Gepost op: vrijdag 27 mei 2005, 06:07:48 »
Deze topic is vanaf heden niet meer in te zien door gasten, eenieder kan zich nu vrij voelen om hier te posten!

Mzzl, Druif

FORUM, thanks voor het verplaatsen van deze topic.

Be.
 

Ingrid

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #39 Gepost op: vrijdag 27 mei 2005, 12:56:21 »
Heb nu net nog een keer het gehele verhaal over het wel of niet reanimeren gelezen. Kan ook nu nog steeds niet zeggen wat ik wel of niet zou doen. Heb hier ook met iemand over gesproken die al zeker op het punt is geweest waar jullie het over hebben, niet als eerste hulpverlener, maar wel als naast fammielielid. Wat hij me zei zetten me wel aan het denken. Wil dat hier toch ook even neerzetten omdat ik me afvraag of men dan ook wel stil staat bij het gevoel wat het juist wel reanimeren kan veroorzaken. Ik weet ook terdege dat je als hulpverlener, volgens het boekje en de wet moet reanimeren, immers dat ben je verplicht. Toch, zoals vele al voor me schreven is er ook nog zoiets als gevoel. Iedere situatie is anders, iedere hulpverlening is anders. Denk daarom ook dat je niet kan zeggen wat je doet in een bepaalde situatie. Ik heb een paar keer de opmerking gelezen: "ik ga gewoon reanimeren". Punt 1 denk ik dat een reanimatie voor de gemiddelde hulpverlener al niet gewoon zal zijn. Punt 2 als er dan al fammilie bij aanwezig is, is het zowieso denk ik al een aparte situatie. Punt 3 als dan ook nog blijkt dat het slachtoffer een niet reanimatie verklaring bij zich heeft dan is het denk ik verdomd lastig en moeilijk.
Nogmaals, ik weet niet wat ik zou doen, ik heb er immers nog nooit voorgestaan, ben ook EHV-er en daarnaast instructeur. Ik kan ook beredeneren waarom het juist wel zou moeten. En dan kom ik een beetje op hetgeen een heel goeie vriend me zei. "Men heeft niet voor niets jarenlang met een niet reanimatieverklaring op zak gelopen, daar is terdege over nagedacht. Daar zit een reden achter. Mensen doen dit niet zomaar en hebben er veel voor moeten doen om die verklaring te krijgen. Wie ben jij om te bepalen/beslissen of iets goed of fout is. Of je iemand wel of niet moet reanimeren die die verklaring bij zich heeft".
Mijn vriend heeft het aan de lijve ondervonden en heeft daar uiteraard de gedachtes en gevoelens bij die hij als naaste fammilielid denkt en voelt.
Dan denk ik, inderdaad, wie ben ik om te bepalen of iemand moet blijven leven of niet??? Wie ben ik om mensen misschien meer verdriet aan te doen als iemand door een reanimatie heenkomt. Wie ben ik om andere mensen pijn te doen???
Eerlijk??? Ik heb er geen antwoord op. En waarom niet?? Simpelweg omdat ik (gelukkig) nog nooit voor de keuze heb gestaan. Wat ik ook doe, hoe ik ook reageer ik zal er mee moeten leven. Ik kan het ook niet van te voren aangeven of zeggen, daarvoor is iedere situatie, iedere hulpverlening te verschillend.

Het hele verhaal en de discussie hier op het forum heeft me echter wel aan het denken gezet en dingen in een ander perspectief laten zien.
En wie weet hoe ik ooit zal reageren en zal handelen.
Waarschijnlijk vanuit mijn gevoel op dat moment, en dan hoop ik dat dat goed is..............

ehbo-er

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #40 Gepost op: vrijdag 27 mei 2005, 20:55:03 »
Veel EHV'ers handelen, met alle goede bedoelingen ten spijt, vanuit de gedachte "hoe zou ik behandeld willen worden" en niet vanuit de gedachte "hoe zou het s.o. behandeld willen worden"

Jaco

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #41 Gepost op: zaterdag 28 mei 2005, 19:42:22 »
Wanneer een SO geen reanimatie wenst is dit een weloverwogen en onderbouwde beslissing, mijn mening is dat die ook ten aller tijden gerespecteerd moet worden.

Daan_Weerheijm

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #42 Gepost op: zaterdag 28 mei 2005, 21:38:46 »
Alles goed en wel, maar als je als ehbo-er je werk goed doet, kom jij daar nooit achter. Je gaat niet op zoek naar zo'n pas, een kettinkje haal je alleen maar weg als het knelt...

ehbo-er

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #43 Gepost op: zaterdag 28 mei 2005, 22:58:19 »
Alles goed en wel, maar als je als ehbo-er je werk goed doet, kom jij daar nooit achter. Je gaat niet op zoek naar zo'n pas, een kettinkje haal je alleen maar weg als het knelt...

Leg eens even uit. We hadden het over s.o.'s waarvan bekend is dat ze niet gereanimeerd willen worden.
Omdat de familie dat weet, omdat je het zelf weet, omdat het s.o.'er je dat zelf verteld in zijn laatste snik of omdatr het s.o. een tatoo op zijn voorhoofd heeft laten aanbrengen

Ingrid

  • Gast
Re: wel of geen reanimatie
« Reactie #44 Gepost op: zaterdag 28 mei 2005, 22:59:56 »
Je haalt me de woorden uit de mond.................................  ???